Home
 

 Copywriter Heleen van der Putt

 Werk

 Spielerei

 Contact

 Winst

logo tekstbureau Copycut

 


Copycut / Heleen van der Putt
Pieter Aertszstraat 59hs
1073 SK Amsterdam

+31 (0)6 412 462 73

heleenvanderputt@copycut.nl

 

Mijn Glassex Plafond

Oeff…mijn eerste stappen op mijn ietwat grillige carrière pad…die zette ik met het rondbrengen van de Volkskrant als twaalfjarige. In grote bruine jute zakken aan de zijkant van mijn fietsje…heel groot het logo d’r op, dat wel…ik was dan al om 6 uur opgestaan, 20 minuten vanuit ons zeer kleine dorpje Liempde naar Boxtel gekard naar het verdeelpunt waar ik mijn tassen volstouwde met zo’n 150 exemplaren.

Op pad. In de nog half braakliggende nieuwbouw. Veel hoge flats gelukkig, dus kwestie van brievenbus nummers onthouden. Maar zoveel mensen waren er in de jaren zeventig nu ook weer niet geabonneerd op dit landelijke blad in het provincieplaatsje. Dus het was toch altijd een hele tocht (in donker, schemering, of opkomende zon) voor ik, best moe, want had de avond ervoor natuurlijk platen zitten luisteren, op school arriveerde. Maar verdiende wel geld! En kon dus elpees kopen, en spijkerbroeken…

Toen maakte ik een carrière move. Wij woonden achteraf, en daar zocht het Brabants Dagblad een bezorger. Mijn oudere zus hield het namelijk voor gezien. Maar 40 abonnees, verspreid over boerderijen gelegen in de akkers. Dus even vroeg op, inmiddels vaak te laat met mijn aan insomnia lijdende moeder als wekker (luisterde nog langer naar elpees), en lopen naar de hoek van de straat waar de 40 kranten met een groot plastic lint vanuit de drukkerij in Best waren afgegooid.

Hondenbeten, fietsen in het pikkedonker door het bos, door de modder, geen licht natuurlijk, voor erg afgelegen boerderijen en lekker verzinnen wat ik die dag nou weer eens zou gaan doen, al had het zeker ook iets meditatiefs. Zoals je nu de postbezorgers van TNT door je straat ziet lopen met een boek of hun muziek op. Relaxed man. Soms een politiebusje op een wat grotere weg van waaruit me met een megafoon werd toegesproken: mevrouw van der Putt, licht aan! Ik was bekend. En ik kreeg nooit een boete.

Wel te laat op inmiddels middelbare school vaak. Waar ik een oplossing voor bedacht. We woonden vlakbij een autoweg en de school lag daar ook praktisch aan! Dat werd dus gewoon liften. Als ik de spits miste was er altijd nog Hein, een zwijgzame homo uit Best van middelbare leeftijd, die me met zijn Porsche op school afzette.

Enfin, baantje doorgeschoven naar een van mijn broertjes, het was me toch too much about nothing, ofschoon het zeker voor die tijd behoorlijk goed verdiende. Maar ja was ook uitgaand typje hè, in het weekend.

Nee man ik kreeg een geweldige tip van een maat: een schoonmaakbedrijf uit Eindhoven zocht nog een schoolgaande schoonmaakster die elke avond tussen 6 en 8 het dorpsstationnetje van Boxtel kon schoonhouden. Voor een zeer lucratief bedrag, dat moet gezegd. Nog meer elpees! Nog meer rondjes in de kroeg! Nog meer mooie kleren! Vandaar mijn snelle sollicitatie.

Natuurlijk kon ik niet schoonmaken nooit geleerd ook. Mijn moeder deed dat met de Franse slag (want ook weer niet geleerd van haar moeder) en verder hadden wij een werkster. Miet is ons tot ze ziek werd heel lang trouw gebleven, toen kregen we een tussenpausin die het snel voor gezien hield in ons huishouden van Jan Steen (in zekere zin en in haar ogen): bè jullie ist vechte tegen d’n bierkaoi.

Die bierkaai was en bleef ook het stationnetje van Boxtel. Ik deed wel goed de trappen, nam de leuningen en stoelen en balie van de kaartjesverkopers keurig af met een sponsje. Maar die plees! De vrouwen wc daar haalde ik mijn neus niet voor op maar in de mannenafdeling was de stank werkelijk niet te harden die opsteeg uit de pisbakken en van de vloer (waar dronkenlappen het ongetwijfeld ook op deden). Daarnaast lege bierblikjes en peuken. Dus dat werd moeders Franse slag.

Verder kletste ik mijn 2 uur vol met Pietje, de eigenaar van de gezellige restauratie en de joviale kaartjesverkoper, maar ook met vrienden en bekenden die op het perron stonden te wachten met hun peuk op weg naar Den Bosch of Eindhoven met de boemel. Ik racete altijd na het eten op mijn opgevoerde Puch Maxi over het pad langs de spoorlijn Eindhoven-Den Bosch, vlakbij ons huis, naar mijn werklocatie en was op tijd terug om nog de hele avond lekker te genieten. Clear cut case…

Door mijn moeder, door haar nota bene, werd ik op zeker tijdstip keihard met mijn neus op de feiten gedrukt. Mijn vader moest weleens op reis voor zijn werk en kwam dan van Schiphol met de trein tot aan Boxtel waar moeder hem kwam oppikken. Op een avond was het zover. Moeder zag mij bezig. Ze zegt Heleen die vloer van die wachtkamer is toch helemaal niet SCHOON? Ik gaf onmiddellijk toe dat ik me wat dat onderdeel beperkte tot vegen. Dus niet schrobben.

Vaders trein liet nog even op zich wachten. Geef hier die schrobber en dat schoonmaakmiddel en die emmer en die dweil klonk het vastberaden en zeer dwingend. Daar ging ze dan, in haar nette kleertjes. Ik keek toe, schaamde me. Vanaf die dag was het station van Boxtel iets properder. Ik was mijn tijd ver vooruit met mijn eigenste glazen plafond.

 

Terug naar Spielerei